Δυο γυναίκες, δυο ιστορίες που πλέκονται και εκτυλίσσονται σε επιστολές από και προς την Κιβωτό του Νώε. Η ιστορία μιας νεαρής γυναίκας σε ηλικία ανα- παραγωγής που διασώθηκε από τον Κατακλυσμό, επειδή επιλέχτηκε από τον Νώε για να συλλάβει το γιο του, ώστε το σπέρμα του να διαιωνίσει τον πατριαρχικό κόσμο. Και η ιστορία της εγκαταλειμμένης πάνω σε ένα δέντρο συζύγου του, που όμως θα διασωθεί μαζί με
τέσσερις άλλες ιέρειες της Μεγάλης Μητέρας σε μια πορεία προς τη συνειδητότητα και την αυτογνωσία. Αλλά και με μια πρόταση για ένα δια- φορετικό κόσμο, έναν κόσμο ισοτιμίας, τρυφερής δύναμης και γυναικείας αλληλεγγύης.

Ιστορίες σχεδόν αληθινές για γονείς που, μετά το διαζύγιο,
χώρισαν κι από τα παιδιά τους.
Διηγήματα εμπνευσμένα από δικαστήρια, αποφάσεις και
παιδικά δωμάτια αδειανά.
Γονείς που μένουν λίγα τετράγωνα μακριά απ’ τα παιδιά τους,
κι όμως έχουν χρόνια να τα δουν.
Πόσο άδικο, κι όμως τόσο συνηθισμένο.
Τρυφερές τραγωδίες δωματίου.

Γεννήθηκα στη Λαγκάδα της Χίου στα χρόνια εκείνα που τους νεκρούς τους ξενυχτούσαν στα σπίτια. Συγγενείς, γείτονες και συγχωριανοί περνούσαν για να πουν την καλή τους την κουβέντα, να ελαφρύνουν τον πόνο των δικών και την ψυχή του νεκρού. Μια μετάβαση στον άλλο κόσμο με παρέα, με μνήμες κι ιστορίες που ξεδιπλώνονταν στη διάρκεια της νύχτας, με κλάματα και γέλια, με την αίσθηση ότι ο νεκρός ακούει και χαίρεται. Με τούτο το γραφτό μπήκα σε μονοπάτια δύσκολα κι άγνωστα, που η πραγματικότητα κι η φαντασία μπερδεύονται, ήθελα πολύ να βγαίνει η καλοσύνη, η συγχώρεση, η μετάνοια, η αγάπη μέσα από την πίκρα και την σκληρότητα του θανάτου, να ηρεμούν ζωντανοί και νεκροί, να δικαιώνονται όλοι.

Γράμματα που φεύγουν, γράμματα που έρχονται, γράμματα που ταξιδεύουν, με παραλήπτη έναν πρωτόμπαρκο ναυτικό. Του γράφουν η μάνα του, η αδερφή, η αγαπημένη κι ο φίλος του, το ’53-’54 και μέσα από την αλληλογραφία, εξελίσσεται η ιστορία, δίνοντας την εικόνα μιας κοινωνίας που χάνεται, των ανθρώπινων σχέσεων, της πολιτικής κατάστασης, των εθίμων, των στοιχείων της καθημερινότητας σ’ ένα ναυτοχώρι της Χίου. Γράμματα που επηρεάζουν τη ζωή και τις αποφάσεις είτε «Εν Λαγκάδα» είτε «Εν πλω».

Η Βίκυ Γεωργούλη για το βιβλίο της:
«Πιάσε, κόρη μου, το νεμπότη, κι άμε να γεμώσεις νερό από τον μπούρμπουλα, κι άμα προκάμεις φροκάλισε την αυλή· ευτό το γιασεμί γεμώζει τον τόπο φρόκαλα και φράζει τα μπούνια».
Έτσι μου ’λεγε η γιαγιά τα καλοκαίρια στο χωριό, τη Λαγκάδα της Χίου, όπου και γεννήθηκα το 1962. Μα εκείνα τα χρόνια εθεωρούσανε οι γονείς πως θα ᾿ναι πιο καλά τα παιδιά τους να μεγαλώνουν στο άστυ, κι έτσι μετακομίσαμε στον Πειραιά. Βαρέως το έφερνα, αν κι εκεί πήγα σχολείο, έκανα φίλους καρδιακούς, δούλεψα, η ψυχή μου, η καρδιά και το μυαλό ήταν στο χωριό, θα γυρίσω πίσω, σκεφτόμουν. Τα καλοκαίρια πρώτη έφτανα για διακοπές και τελευταία έφευγα, η μάνα με τον πατέρα στα καράβια, κι εγώ μεγάλωνα με δυο γιαγιάδες, η μια μ’ έκανε ν’ αγαπήσω τα βιβλία, κι η άλλη τη φύση, τα χωράφια, η μια αυστηρή και δίκαιη, η άλλη: «Μη σκας κόρη μου για τίποτα, έλα πέσε εδωνά, κι αύριο θα σε κάτσω στο γάδαρο να πάμενε στο παναήρι της Παναγιάς». Σπουδές δεν έκανα, δεν ήμουν για τα γράμματα, το σχολικό το διάβασμα με παίδευε πολύ, μόνο να γράφω ήθελα, σκέψεις που από το στόμα δεν έβγαιναν, γλωσσοδέτης τα προφορικά, στο χαρτί όλα πιο εύκολα, σβήνε γράφε. Τα γράμματα, η αλληλογραφία, ήταν για μένα τροφή, τρόπος ζωής από παιδί, εκατοντάδες απ’ αυτά πέρασαν ωκεανούς και βρέθηκαν σε λιμάνια, άλλα πάλι έφταναν Χίο, Εύβοια, Θεσσαλονίκη, εκεί που υπήρχαν φίλοι αγαπημένοι. Να γράφω ήθελα και να δουλεύω με τα χέρια, και τα κατάφερα, μαγαζί ανάλογο διατηρώ στην Χώρα του νησιού, κι αυτό που ονειρευόμουν, αυτό έκανα. Τα γράμματα τούτα τα όφειλα στις γιαγιάδες μου, στον πατέρα και τη μάνα μου, στο χωριό μου, κι ας με συγχωρέσουν για παραλείψεις, φαντασία και υπερβολές, με αγάπη τα έγραψα, μιας και δεν κατάφερα να τους πω ποτέ το σ’ αγαπώ.

Τέλος της άνοιξης του 1967. Η ένταση κλιμακώνεται στη χερσόνησο του Σινά και τα τανκς των Συνταγματαρχών έχουν ήδη κατέβει στους δρόμους της Αθήνας. Ο Λίαμ ανοίγει για πρώτη φορά τα μάτια του και αντικρίζει το νησί, έναν τόπο ξένο για εκείνον. Είναι ένα παιδί διαφορετικό από τα άλλα, μαυριδερό, με ιδιαίτερη προφορά. Απόμακρο και μοναχικό, σαν τον Αίγαγρο που ζει στην ανατολική πλευρά του νησιού. Με έναν σάλτο βρίσκεται στην εποχή της Μεταπολίτευσης και στην Αθήνα. Η εφηβεία του σημαδεύεται από ροκάδες, συναυλίες και πειρατικά ραδιόφωνα. Το ατύχημα στο Τσερνόμπιλ σοκάρει την ανθρωπότητα, η Ελλάδα σηκώνει το κύπελλο στο Ευρωμπάσκετ και εκείνος διψάει για ένα συναίσθημα που δεν έχει νιώσει ακόμη. Μια πατρίδα, ίσως, στη Μεγάλη Βρετανία. Η κυβέρνηση της Θάτσερ διανύει την τελευταία θητεία της, το κίνημα κατά του Απαρτχάιντ δυναμώνει και πάνω σε τοίχους με γκραφίτι και μέσα σε στίχους τραγουδιών, ψάχνει απαντήσεις για την ανισότητα και την αδικία, εξηγήσεις για μια πραγματικότητα που αδυνατεί να αποδεχτεί. Ακόμη έναν σάλτο, αυτή τη φορά στο μεγάλο βράχο της Αμερικής. Οι Δίδυμοι Πύργοι καταρρέουν δίπλα του, μα εκείνος είναι αποφασισμένος να σκαρφαλώσει πιο ψηλά απ’ όλους. Τρώει ψίχα από αστακό καθώς η Λίμαν Μπράδερς χρεωκοπεί και η οικονομική κρίση επεκτείνεται σε όλη τη γη. Τα πάντα μεταλλάσσονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα και το μόνο που δεν αλλάζει ποτέ στη ζωή του Λίαμ, είναι η ανάγκη του να ανακαλύψει τη θέση του στον κόσμο.

Απελευθερωμένος από τον αρχέγονο φόβο για το νερό, ο Ανδρέας Φιλιππόπουλος-Μιχαλόπουλος συγγράφει «Το βιβλίο του Νερού». Είκοσι αυτοτελή αφηγήματα και εννέα φωτογραφίες μετατρέπονται σε υδάτινο σύμπαν, καθώς η φαντασία του συγγραφέα παρακινεί τον αναγνώστη να συμπλεύσει, να επιπλεύσει, να αποπλεύσει, να αναδυθεί και να αναζωογονηθεί μέσα από το νερό.
Φθόγγοι, λέξεις, ιστορίες γίνονται νερό, κύματα που καταπίνουν κτίρια ή σκάνε στο κατώφλι της κουζίνας, μπουρμπουλήθρες, κινούμενοι βυθοί με φύκια, λεκέδες ωκεανών, βράγχια ψαριών, ντοματίνια που αναβλύζουν σε κήπους. Ένας ολόκληρος κόσμος συγκρατιέται μόνο από υδάτινες γέφυρες, τεντωμένα σχοινιά από ζελέ, τρεμουλιαστά χέρια από κύματα.

Εμπνευσμένο από τις θεομηνίες, όπως ο Κατακλυσμός του Νώε, που έπληξαν και συνεχίζουν να πλήττουν τον πλανήτη μας, το βιβλίο αυτό ανατρέπει, προεκτείνει και δίνει την δική του διάσταση στην γνωστή ιστορία. Μέσα σε συνθήκες έσχατης ανάγκης, οκτώ άνθρωποι βρίσκονται αποκλεισμένοι για κάποιο διάστημα μέσα σε μια Κιβωτό και προσπαθούν να επιβιώσουν. Παρόλο όμως που ο παλιός κόσμος βουλιάζει στα συντρίμμια του και οι άνθρωποι αυτοί είναι επιφορτισμένοι να δημιουργήσουν έναν «Θαυμαστό Νέο Κόσμο», κουβαλούν μαζί τους τα σπέρματα και τις δομές μίας πατριαρχικής κοινωνίας, όπου το κορμί μίας νεαρής γυναίκας, με το πρόσχημα ότι γίνεται το Ιερό Δοχείο που θα κυοφορήσει τον απόγονο, καταντά αντικείμενο σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Μέσα στο κέλυφος που δημιουργεί ο εγκλεισμός, η συγγραφέας επεξεργάζεται τις σχέσεις μεταξύ καταπιεστή και καταπιεζόμενου. Η άσκηση της ανδρικής εξουσίας, ο μύθος που συχνά την ωραιοποιεί, οι ανταγωνιστικές σχέσεις, αλλά και η αλληλεγγύη των ανθρώπων που την υφίστανται, καθώς και η διαιώνιση των συνθηκών καταπίεσης μέσα στους αιώνες, είναι κάποια μόνο από τα θέματα που συναντάμε σ’ αυτό το ενδιαφέρον βιβλίο της Χλόης Κουτσουμπέλη, που ενώ αναφέρεται στο παρελθόν, είναι ταυτόχρονα επώδυνα επίκαιρο.

Καλοκαίρι 2013, στις εκβολές ενός ποταμού, μια παρέα από ανθρώπους όλων των ηλικιών και των κοινωνικών στρωμάτων ανακαλύπτει τις μικρές «ανέξοδες» χαρές που προσφέρει απλόχερα η παραλία. Άνθρωποι κάνουν σέρφινγκ, παίζουν ρακέτες, ψαρεύουν, συζητούν και μοιράζονται μεταξύ τους τα όνειρα, τις ανησυχίες τους για το αβέβαιο μέλλον, την αγάπη για την καθημερινότητα. Άνθρωποι που συμβιώνουν άλλοτε αρμονικά και άλλοτε όχι με τον κύκνο, τους γλάρους, τις νυχτερίδες, τα νερόφιδα και τα αδέσποτα της παραλίας. Η αμεριμνησία του καλοκαιριού διαρρηγνύεται από περιστατικά που σημαδεύουν βίαια τις ψυχές των συνδαιτυμόνων στα αυτοσχέδια γλέντια με την άφθονη ρακή.
Η κρίση καραδοκεί.
Κεντρικά πρόσωπα είναι ένας καθηγητής και ένας περιπλανώμενος-άστεγος με τους σκύλους του, που δένονται με στενή φιλία μέσα από το αναπάντεχο που τους επιφυλάσσει το τέλος του καλοκαιριού.

Γεννήθηκα στη Λαγκάδα της Χίου στα χρόνια εκείνα που τους νεκρούς τους ξενυχτούσαν στα σπίτια. Συγγενείς, γείτονες και συγχωριανοί περνούσαν για να πουν την καλή τους την κουβέντα, να ελαφρύνουν τον πόνο των δικών και την ψυχή του νεκρού. Μια μετάβαση στον άλλο κόσμο με παρέα, με μνήμες κι ιστορίες που ξεδιπλώνονταν στη διάρκεια της νύχτας, με κλάματα και γέλια, με την αίσθηση ότι ο νεκρός ακούει και χαίρεται. Με τούτο το γραφτό μπήκα σε μονοπάτια δύσκολα κι άγνωστα, που η πραγματικότητα κι η φαντασία μπερδεύονται, ήθελα πολύ να βγαίνει η καλοσύνη, η συγχώρεση, η μετάνοια, η αγάπη μέσα από την πίκρα και την σκληρότητα του θανάτου, να ηρεμούν ζωντανοί και νεκροί, να δικαιώνονται όλοι.

Γράμματα που γράφτηκαν από κάποιον για κανέναν, για κάποιον ή κάποιον άλλο. Επιστολές που καμιά φορά αγνοούν το δεύτερο πρόσωπο, που αγαπούν το για πάντα, που κλειδώθηκαν σε συρτάρια για χρόνια, στάλθηκαν σε λάθος διεύθυνση, γύρισαν πίσω, κλάπηκαν, χάθηκαν, βρέθηκαν τυχαία σε εξερευνήσεις ερειπωμένων σπιτιών, ταξίδεψαν στη θάλασσα μέσα σε μπουκάλι, κάηκαν κάποτε αλλά ξαναγυρίζουν απελπισμένα ή σαν σταχτιές μνήμες, γράμματα που αναζητούν τον παραλήπτη και γράμματα που επιστρέφουν για να ψάξουν τον αποστολέα τους. Κάποια δε θέλουν να αλλάξουν χέρια και κάποια θέλουν να ταξιδέψουν τον κόσμο. Γράμματα που συγκεντρώθηκαν μετά από κόπο ή συναντήθηκαν τυχαία. Και παρατίθενται εδώ χωρίς τέλος. Ο παραλήπτης πληρώνει το τέλος.