Ο Μπορίς είναι δεκατεσσάρων. Ζει στο Μποντύ, στα παρισινά προάστια, μαζί με τον μηχανικό πατέρα του, τον Φουλζάνς, και την κομμώτρια μητριά του, την Μπεατρίς. Η Μπεατρίς είναι λευκή, ο Φουλζάνς μαύρος, με καταγωγή από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Γνωρίστηκαν λίγο μετά την άφιξη του Φουλζάνς στη Γαλλία. Ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν. Ο Φουλζάνς κατάφερε να βγάλει χαρτιά, με αποτέλεσμα λίγο μετά να «τραβήξει» από την Κινσάσα τον εφτάχρονο τότε ανιψιό του Μπορίς, δηλώνοντάς τον ως γιο του. Η Μπεατρίς αγάπησε τον Μπορίς και τον υιοθέτησε πλήρως, πράγμα που του επέτρεψε να αποκτήσει νωρίτερα τη γαλλική υπηκοότητα. Η Μπεατρίς πιστεύει ότι ο Μπορίς είναι πραγματικός γιος του Φουλζάνς. Εδώ και εφτά χρόνια, είναι με τα πάνω και τα κάτω τους μια ευτυχισμένη και δεμένη οικογένεια. Όλα θα πήγαιναν καλά, αν τα πράγματα έμεναν ως είχαν. Όμως, ένα βράδυ κάποιος τούς χτυπάει την πόρτα. Είναι ο πραγματικός πατέρας του Μπορίς, ο μεγάλος αδερφός του Φουλζάνς, ο Ντανιέλ, απ’ τον οποίο έχουν να ακούσουν νέα εδώ και πάνω από δύο χρόνια. Αφότου είχε πάει τον γιο του στο αεροδρόμιο, εκείνος είχε βάλει πλώρη για την Ευρώπη με ενδιάμεσο σταθμό τη Βόρεια Αφρική. Ο αιφνίδιος ερχομός του έρχεται να διασαλεύσει την εύθραυστη ισορροπία του μικρού οικογενειακού τους πυρήνα. Στο βιβλίο, παρακολουθούμε λοιπόν τις περιπέτειες του Μπορίς, ο οποίος καλείται να ζήσει κρατώντας το μυστικό για τις δύο πατρικές του φιγούρες, που συγκρούονται με διάφορους τρόπους, και την ίδια στιγμή ανακαλύπτει τον έρωτα έπειτα από μια σχολική εκδρομή στο Μουσείο Ορσαί και τη γνωριμία του με μια κοπέλα από πλούσια συνοικία του Παρισιού. Μυθιστόρημα μαθητείας, αισθηματικό μυθιστόρημα για τον εφηβικό έρωτα, κοινωνικό χρονικό με αισθητή την παρουσία του χιούμορ, το Με δύο μπαμπάδες συγκεντρώνει σε ισόποσες δόσεις όλα τα παραπάνω στοιχεία, εντάσσοντάς τα σε ένα πρωτότυπο και δυναμικό σύνολο που τα συνθέτει και συγχρόνως τα υπερβαίνει.

Τρεις γυναίκες, τρεις ιστορίες, τρία αλληλένδετα πεπρωμένα. Τούτο το πολυφωνικό μυθιστόρημα ανατέμνει τη μοίρα της νεαρής Ραμλά, η οποία αποκόπτεται βίαια από τον έρωτά της για να παντρευτεί τον σύζυγο της Σαφιρά, ενώ η αδερφή της Ιντού υποχρεώνεται να παντρευτεί τον ξάδερφό της. Υπομονή! Αυτή είναι η μία και μοναδική συμβουλή που τους δίνει ο περίγυρός τους, αφού είναι αδιανόητο να αντιτίθεσαι στη βούληση του Αλλάχ. Όπως λέει η παροιμία της φυλής Πελ: «Στο τέρμα της υπομονής, σε περιμένει ο παράδεισος». Μόνο που ο παράδεισος μετατρέπεται μερικές φορές σε κόλαση. Πώς οι τρεις ανυπάκουες γυναίκες θα καταφέρουν να ελευθερωθούν;
Αναγκαστικός γάμος, συζυγικός βιασμός, συναινετικότητα και πολυγαμία: το παρόν μυθιστόρημα της Τζαϊλί Αμαντού Αμάλ σπάει τα ταμπού αποκαλύπτοντας τη θέση της γυναίκας στη λωρίδα του Σαχέλ και παραδίδοντάς μας μια ανατρεπτική αφήγηση για το οικουμενικό ζήτημα της βίας κατά των γυναικών.

Όλοι μαζί είμαστε ισχυρότεροι από όποιο εμείς. Αυτό το «ισχυρότεροι» πρέπει να φανταστούμε. Αυτό είναι που πρέπει να προτάξουμε.
Η παραπάνω ιδέα κινητοποίησε τους συγγραφείς του βιβλίου να σταθούν στο πλευρό των μεταναστών, δημιουργώντας ένα συλλογικό έργο με επίκεντρο την
αδελφοσύνη ως απαραίτητη προϋπόθεση για να αναπτύξουμε όλοι μαζί σχέσεις αλληλεγγύης και αλτρουϊσμού. Η έννοια της αδελφοσύνης, ως αρχής άρρηκτα δεμένης με την ελευθερία, την ισότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, διαπνέει το βιβλίο. Τριάντα καταξιωμένοι συγγραφείς και καλλιτέχνες από διάφορες χώρες παρουσιάζουν έργα τους για τη μετανάστευση. Μεταξύ αυτών, γράφουν ο Ζαν-Μαρί Γκυστάβ Λε Κλεζιό (βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, 2008), ο Μαροκινός συγγραφέας Ταχάρ Μπεν Τζελούν (βραβείο Goncourt 1987), η νεαρή συγγραφέας Καουτέρ Αντιμί (βραβείο Renaudot 2017), ο Λοράν Γκοντέ (βραβείο Goncourt 2004), η Κριστίν Τομπιρά, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης και συγγραφέας, και ο ιστορικός Πασκάλ Μπλανσάρ. Ψηφίδες μνήμης για εξορίες, μετακινήσεις, διαλυμένες οικογένειες, προδομένες ή ευοδωμένες ελπίδες, απρόσμενες συναντήσεις. Κείμενα γραμμένα με ευαισθησία, σεβασμό, χιούμορ και ποιητικότητα, ακόμη και όταν, λόγου χάρη, όλες οι λέξεις ξένης προέλευσης εγκαταλείπουν το λεξικό, διαμαρτυρόμενες για τη μοίρα των μεταναστών… Ιστορίες με επίκεντρο τη σύγκρουση των πολιτισμών, όπως αυτή εκδηλώνεται στις μεταναστευτικές ροές και στην εξορία. Κείμενα που καταγράφουν βήμα βήμα τον καθημερινό αγώνα των μεταναστών να επιβιώσουν, να ενταχθούν στις κοινωνικές και οικονομικές δομές και να ενσωματωθούν στο νέο τους περιβάλλον.

Ὁ Ζὰν Κερβελλά, ἕνας γερο-θαλασσόλυκος συνταξιοῦχος πιά, παγιδευμένος λόγω ἀπόσυρσης καὶ ἡλικίας ἀΙὸ τὴν ἀκινησία τῆς στεριᾶς, ἀναπολεῖ τὴ ναυτική του ζωὴ καὶ τὰ χρόνια ἐκεῖνα ποὺ τὰ μπράτσα του ἦταν στιβαρὰ καὶ μποροῦσε νὰ θέλγει τὶς γυναῖκες σὲ κάθε λιμάνι. Ἡ ζωή του σημαδεύτηκε ἀπὸ δράματα, ὅπως ἡ ἀπιστία τῆς γυναίκας του καὶ ὁ θάνατος τῆς μονάκριβης κόρης τους. Ἡ μελαγχολία ποὺ φέρνει τὸ ἀναπόδραστο πέρασμα τοῦ χρόνου, ἡ πλήξη τῆς καθιστικῆς ζωῆς, γίνονται ὁ κανόνας τῆς καθημερινότητάς του. Γιὰ νὰ καταπολεμήσει τὸν πειρασμὸ τοῦ καλέσματος τῆς ἀνοιχτῆς θάλασσας, καταφεύγει στὶς ἀναμνήσεις του, ἐνῶ τὸν ἐγκαταλείπουν οἱ δυνάμεις του καὶ παρασύρεται σιγὰ-σιγὰ πρὸς τὸ τέρμα τοῦ βίου του.

Η είδηση σκίζει τη νύχτα στα δύο.
Το μοιραίο τηλεφώνημα
που κάθε ώριμος άντρας
δέχεται μια μέρα.
Ο πατέρας μου μόλις πέθανε.

Μετά από αυτή την τραγική είδηση, ο αφηγητής, έχοντας ζήσει τριάντα τρία και πλέον χρόνια στην εξορία, στο Μόντρεαλ, αποφασίζει να επιστρέψει στην πατρίδα του, την Αϊτή. Με μεγάλη δόση αφηγηματικής ευρηματικότητας, μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, σκιαγραφεί την Αϊτή του τότε και του τώρα και αναζητά τα στοιχεία που συνθέτουν τις πολλαπλές ταυτότητές του επιδιώκοντας να συμφιλιώσει την χώρα των παιδικών του χρόνων µε τη χώρα που αντικρί-ζει στον γυρισμό. Με χρώματα δανεισμένα από τη ναΐφ ζωγραφική περιγράφει τη μιζέρια, τη διαφθορά, την πείνα, τη βία αλλά και τους καλλιτέχνες, τα νεαρά κορίτσια, τις κρυφές ελπίδες και τις προσδοκίες. Ένα πρωτότυπο ποιητικό μυθιστόρημα που γαληνεύει τον αναγνώστη με τις κινη-ματογραφικές εικόνες και το βάθος των συναισθημάτων του. Το μεγάλο μυθιστόρημα του γυρισμού από την εξορία.

Η ζωή μπορεί να αλλάξει ριζικά μέσα σε μια νύχτα. Από ξέγνοιαστη τουρίστρια στην Αθήνα, η Γιέλενα γίνεται η πρόσφυγας από το Σαράγιεβο. Αναρωτιέται πώς να επανασυνδεθεί με την πατρίδα από την οποία εκδιώχθηκε. Μέσα από νέες φιλίες που δημιουργεί με γυναίκες και άντρες από διαφορετικές χώρες και πολιτισμούς, συνειδητοποιεί ότι αυτό το ερώτημα δεν έχει πάντα σχέση μόνο με τα γεγονότα του πολέμου. Ο φόβος και η αβεβαιότητα εξακολουθούν να παραμένουν παρόντες και στο νέο περιβάλλον της.
Επανεξετάζοντας το παρελθόν της κατά τη διάρκεια της προσωπικής μάχης της με σοβαρή ασθένεια, η Γιέλενα διδάσκεται την έννοια του ελληνικού όρου Ύβρις. Εκεί, τελικά, θα βρει την απάντηση στο ερώτημα που την έχει βασανίσει.
Σε αυτό το μυθιστόρημα οι μοίρες των χαρακτήρων, έχουν την ίδια πηγή ‒την παραβίαση των ανθρώπινων και κοινωνικών θεσμών με ένα βίαιο και αλαζονικό τρόπο. Για το λόγο αυτό οι ήρωες του βιβλίου βρέθηκαν στην Αθήνα.
Η ΝΤΟΥΜΠΡΑΒΚΑ ΛΑΛΙΤΣ γεννήθηκε το 1963 στο Σαράγιεβο. Σπούδασε αγγλική γλώσσα και λογοτεχνία. Από το 1992 ζει στην Αθήνα. Ασχολείται με την διδασκαλία και την συγγραφή. Γράφει ποιήματα, σενάρια και μυθιστορήματα. Έχει εκδώσει βιβλία στη σερβική και στην αγγλική γλώσσα.
Το βιβλίο « Ύβρις» παρουσιάστηκε στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στο Βελιγράδι το 2010.

Ο συγγραφέας-καθηγητής φιλοσοφίας αποφασίζει να εγκαταλείψει την ακαδημαϊκή καριέρα του για να ζήσει μαζί με τη γυναίκα του σε ένα ιστιοπλοϊκό σκάφος 13 μέτρων. Ξεκινώντας από το παλιό λιμάνι της Μασσαλίας, διασχίζοντας την Κορσική, τη Σαρδηνία, τις Αιολίδες νήσους, το παρθενικό ταξίδι ολοκληρώνεται στο λιμάνι της Πύλου.

Μέσα στο εξωτικό σκηνικό της εξειδανικευμένης Αλγερίας, διαδραματίζονται οι δύο νουβέλες της παρούσας έκδοσης «Οι τρεις γυναίκες της κάσμπας» και «Η Σουλεϊμά». Με τις ντόπιες γυναίκες που ασκούν το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου, οι νουβέλες, αρχικά ξετυλίγονται σαν ανατολίτικα αφηγήματα με ονειρικές, αισθησιακές καταστάσεις, σ’ ένα κόσμο ποτισμένο με πατσουλί, ιδρώτα και μπαχαρικά, ενώ στο τέλος αλλάζουν ξαφνικά ύφος καθώς αναδύουν την σκληρότητα και τον αισθησιασμό της πραγματικής, νέας Αλγερίας στα τέλη του 19ου αιώνα.

Άνθρωπος των γραμμάτων, αξιωματικός του Ναυτικού και μεγάλος ταξιδευτής, ο Πιέρ Λοτί (1850-1923) μας προσφέρει έναν ηδονικό και αδυσώπητο πίνακα της γαλλικής Αλγερίας.

Η Γκαμπριέλ Ρουά θεωρείται η διασημότερη γαλλόφωνη συγγραφέας του Καναδά. Το έργο της διακρίνεται για την ευαισθησία και την φρεσκάδα που περιγράφει τα μικρά, ασήμαντα γεγονότα των ανθρώπων του καθημερινού μόχθου.
Το βιβλίο «Ο Δρόμος για το Αλταμόν» αποτελείται από τρία διηγήματα και είναι αυτοβιογραφικό. Η συγγραφέας ανακαλύπτει τις μορφές και τα σχήματα που κουβαλάει από τα παιδικά της χρόνια στο ακίνητο τοπίο της απέραντης πεδιάδας της Μανιτόμπα, όπου τα πάντα μεταβάλλονται μες στο πέρασμα του χρόνου με τις εναλλαγές των εποχών, αλλά και τις οικογενειακές μετακινήσεις, επισκέψεις, και την απώλεια αγαπημένων προσώπων.
Ένα βιβλίο που αποκαλύπτει το δίλημμα της συγγραφέως μεταξύ της επιθυμίας της να εγκαταλείψει το οικογενειακό κουκούλι για να ενηλικιωθεί και της αιώνιας παραμονής της στη νοσταλγία της παιδικότητας της.