Τέλος της άνοιξης του 1967. Η ένταση κλιμακώνεται στη χερσόνησο του Σινά και τα τανκς των Συνταγματαρχών έχουν ήδη κατέβει στους δρόμους της Αθήνας. Ο Λίαμ ανοίγει για πρώτη φορά τα μάτια του και αντικρίζει το νησί, έναν τόπο ξένο για εκείνον. Είναι ένα παιδί διαφορετικό από τα άλλα, μαυριδερό, με ιδιαίτερη προφορά. Απόμακρο και μοναχικό, σαν τον Αίγαγρο που ζει στην ανατολική πλευρά του νησιού. Με έναν σάλτο βρίσκεται στην εποχή της Μεταπολίτευσης και στην Αθήνα. Η εφηβεία του σημαδεύεται από ροκάδες, συναυλίες και πειρατικά ραδιόφωνα. Το ατύχημα στο Τσερνόμπιλ σοκάρει την ανθρωπότητα, η Ελλάδα σηκώνει το κύπελλο στο Ευρωμπάσκετ και εκείνος διψάει για ένα συναίσθημα που δεν έχει νιώσει ακόμη. Μια πατρίδα, ίσως, στη Μεγάλη Βρετανία. Η κυβέρνηση της Θάτσερ διανύει την τελευταία θητεία της, το κίνημα κατά του Απαρτχάιντ δυναμώνει και πάνω σε τοίχους με γκραφίτι και μέσα σε στίχους τραγουδιών, ψάχνει απαντήσεις για την ανισότητα και την αδικία, εξηγήσεις για μια πραγματικότητα που αδυνατεί να αποδεχτεί. Ακόμη έναν σάλτο, αυτή τη φορά στο μεγάλο βράχο της Αμερικής. Οι Δίδυμοι Πύργοι καταρρέουν δίπλα του, μα εκείνος είναι αποφασισμένος να σκαρφαλώσει πιο ψηλά απ’ όλους. Τρώει ψίχα από αστακό καθώς η Λίμαν Μπράδερς χρεωκοπεί και η οικονομική κρίση επεκτείνεται σε όλη τη γη. Τα πάντα μεταλλάσσονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα και το μόνο που δεν αλλάζει ποτέ στη ζωή του Λίαμ, είναι η ανάγκη του να ανακαλύψει τη θέση του στον κόσμο.

Απελευθερωμένος από τον αρχέγονο φόβο για το νερό, ο Ανδρέας Φιλιππόπουλος-Μιχαλόπουλος συγγράφει «Το βιβλίο του Νερού». Είκοσι αυτοτελή αφηγήματα και εννέα φωτογραφίες μετατρέπονται σε υδάτινο σύμπαν, καθώς η φαντασία του συγγραφέα παρακινεί τον αναγνώστη να συμπλεύσει, να επιπλεύσει, να αποπλεύσει, να αναδυθεί και να αναζωογονηθεί μέσα από το νερό.
Φθόγγοι, λέξεις, ιστορίες γίνονται νερό, κύματα που καταπίνουν κτίρια ή σκάνε στο κατώφλι της κουζίνας, μπουρμπουλήθρες, κινούμενοι βυθοί με φύκια, λεκέδες ωκεανών, βράγχια ψαριών, ντοματίνια που αναβλύζουν σε κήπους. Ένας ολόκληρος κόσμος συγκρατιέται μόνο από υδάτινες γέφυρες, τεντωμένα σχοινιά από ζελέ, τρεμουλιαστά χέρια από κύματα.

Εμπνευσμένο από τις θεομηνίες, όπως ο Κατακλυσμός του Νώε, που έπληξαν και συνεχίζουν να πλήττουν τον πλανήτη μας, το βιβλίο αυτό ανατρέπει, προεκτείνει και δίνει την δική του διάσταση στην γνωστή ιστορία. Μέσα σε συνθήκες έσχατης ανάγκης, οκτώ άνθρωποι βρίσκονται αποκλεισμένοι για κάποιο διάστημα μέσα σε μια Κιβωτό και προσπαθούν να επιβιώσουν. Παρόλο όμως που ο παλιός κόσμος βουλιάζει στα συντρίμμια του και οι άνθρωποι αυτοί είναι επιφορτισμένοι να δημιουργήσουν έναν «Θαυμαστό Νέο Κόσμο», κουβαλούν μαζί τους τα σπέρματα και τις δομές μίας πατριαρχικής κοινωνίας, όπου το κορμί μίας νεαρής γυναίκας, με το πρόσχημα ότι γίνεται το Ιερό Δοχείο που θα κυοφορήσει τον απόγονο, καταντά αντικείμενο σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Μέσα στο κέλυφος που δημιουργεί ο εγκλεισμός, η συγγραφέας επεξεργάζεται τις σχέσεις μεταξύ καταπιεστή και καταπιεζόμενου. Η άσκηση της ανδρικής εξουσίας, ο μύθος που συχνά την ωραιοποιεί, οι ανταγωνιστικές σχέσεις, αλλά και η αλληλεγγύη των ανθρώπων που την υφίστανται, καθώς και η διαιώνιση των συνθηκών καταπίεσης μέσα στους αιώνες, είναι κάποια μόνο από τα θέματα που συναντάμε σ’ αυτό το ενδιαφέρον βιβλίο της Χλόης Κουτσουμπέλη, που ενώ αναφέρεται στο παρελθόν, είναι ταυτόχρονα επώδυνα επίκαιρο.