Καλοκαίρι 2013, στις εκβολές ενός ποταμού, μια παρέα από ανθρώπους όλων των ηλικιών και των κοινωνικών στρωμάτων ανακαλύπτει τις μικρές «ανέξοδες» χαρές που προσφέρει απλόχερα η παραλία. Άνθρωποι κάνουν σέρφινγκ, παίζουν ρακέτες, ψαρεύουν, συζητούν και μοιράζονται μεταξύ τους τα όνειρα, τις ανησυχίες τους για το αβέβαιο μέλλον, την αγάπη για την καθημερινότητα. Άνθρωποι που συμβιώνουν άλλοτε αρμονικά και άλλοτε όχι με τον κύκνο, τους γλάρους, τις νυχτερίδες, τα νερόφιδα και τα αδέσποτα της παραλίας. Η αμεριμνησία του καλοκαιριού διαρρηγνύεται από περιστατικά που σημαδεύουν βίαια τις ψυχές των συνδαιτυμόνων στα αυτοσχέδια γλέντια με την άφθονη ρακή.
Η κρίση καραδοκεί.
Κεντρικά πρόσωπα είναι ένας καθηγητής και ένας περιπλανώμενος-άστεγος με τους σκύλους του, που δένονται με στενή φιλία μέσα από το αναπάντεχο που τους επιφυλάσσει το τέλος του καλοκαιριού.

Γεννήθηκα στη Λαγκάδα της Χίου στα χρόνια εκείνα που τους νεκρούς τους ξενυχτούσαν στα σπίτια. Συγγενείς, γείτονες και συγχωριανοί περνούσαν για να πουν την καλή τους την κουβέντα, να ελαφρύνουν τον πόνο των δικών και την ψυχή του νεκρού. Μια μετάβαση στον άλλο κόσμο με παρέα, με μνήμες κι ιστορίες που ξεδιπλώνονταν στη διάρκεια της νύχτας, με κλάματα και γέλια, με την αίσθηση ότι ο νεκρός ακούει και χαίρεται. Με τούτο το γραφτό μπήκα σε μονοπάτια δύσκολα κι άγνωστα, που η πραγματικότητα κι η φαντασία μπερδεύονται, ήθελα πολύ να βγαίνει η καλοσύνη, η συγχώρεση, η μετάνοια, η αγάπη μέσα από την πίκρα και την σκληρότητα του θανάτου, να ηρεμούν ζωντανοί και νεκροί, να δικαιώνονται όλοι.

Γράμματα που γράφτηκαν από κάποιον για κανέναν, για κάποιον ή κάποιον άλλο. Επιστολές που καμιά φορά αγνοούν το δεύτερο πρόσωπο, που αγαπούν το για πάντα, που κλειδώθηκαν σε συρτάρια για χρόνια, στάλθηκαν σε λάθος διεύθυνση, γύρισαν πίσω, κλάπηκαν, χάθηκαν, βρέθηκαν τυχαία σε εξερευνήσεις ερειπωμένων σπιτιών, ταξίδεψαν στη θάλασσα μέσα σε μπουκάλι, κάηκαν κάποτε αλλά ξαναγυρίζουν απελπισμένα ή σαν σταχτιές μνήμες, γράμματα που αναζητούν τον παραλήπτη και γράμματα που επιστρέφουν για να ψάξουν τον αποστολέα τους. Κάποια δε θέλουν να αλλάξουν χέρια και κάποια θέλουν να ταξιδέψουν τον κόσμο. Γράμματα που συγκεντρώθηκαν μετά από κόπο ή συναντήθηκαν τυχαία. Και παρατίθενται εδώ χωρίς τέλος. Ο παραλήπτης πληρώνει το τέλος.

Σκάζκα, σημαίνει στα ρώσσικα παραμύθι…ιστορίες που λένε στα παιδιά πριν κοιμηθούνε.

Σκάζκα, όμως, έγινε και το παρατσούκλι της ηρωίδας του βιβλίου, της Αναστάζια, όταν μπήκε στον μεθυστικό κόσμο της μόδας στο Παρίσι.

Η ζωή της έγινε ένα συναρπαστικό παραμύθι, τέτοιο που δεν ήταν βέβαιη αν το ζεί, το ονειρεύεται ή το φαντάζεται.

Η «Σκάζκα», μια έφηβη Ρωσσίδα, θύμα βιασμού, αναγκάζεται να εγκαταλείψει το χωριό της, και βυθίζεται στην κόλαση του κυκλώματος της πορνείας, αλλά από μία απίστευτα τυχερή συνάντηση μπαίνει στο ακριβώς αντίθετο σύμπαν του διεθνούς τζετ-σετ.

Γύρω από την μυθιστορηματική ζωή της Σκάζκα αναδύεται όλο το μωσαϊκό των κοινωνικών στρωμάτων κατά τη δεκαετία του ’90, ένα αμάλγαμα από νοοτροπίες και συμπεριφορές.
Ρώσσοι χωρικοί και μαφιόζοι, Ιταλοί αριστοκράτες που απεχθάνονται τις αρχές και τις αξίες της αστικής τάξης και μαφιόζοι, ένας καρδινάλιος, φωτογράφοι και διαφημιστές, κακομαθημένες νεαρές και μοντέλα.
Υπό το βλέμμα της Σκάζκα ανιχνεύονται οι ενδόμυχες σκέψεις, οι ανείπωτες επιθυμίες, τα αχαλίνωτα πάθη και η αφόρητη πλήξη των ανθρώπων που είναι πάντα στο υπόβαθρο της κοσμοπολίτικης κοινωνίας.
Το βιβλίο δείχνει ένα καλειδοσκόπιο από τοπία και χώρους.
Από το ρωσσικό χωριό που ασφυκτιά, στην κακόφημη πανσιόν του Ντύσελντορφ, και από τους ευρωπαϊκούς αυτοκινητόδρομους, στο ξενοδοχείο Gritti της Βενετίας, και από εκεί στις εξοχικές επαύλεις της Γαλλίας και στο Παρίσι, στο νησί Saint-Louis και στο Club της Régine, φωτίζεται ο παράδεισος και η κόλαση που έζησε, τόσο αναπάντεχα, αυτή η όμορφη κοπέλλα.
Η Σκάζκα με τη ζωή της ρίχνει φως σε τρεις διαφορετικούς κόσμους που δρουν εκτός γεωγραφικών ορίων και κάποιες στιγμές διασταυρώνονται μεταξύ τους: στα κυκλώματα σωματεμπορίας, στη μαφία όπως και στην αριστοκρατία.